Fictie of werkelijkheid. Je beseft het pas nadat je sinds jaren bent weg gegaan.

Gedurende 14 jaar heb ik als kunstschilder in ZO Azië geleefd en gewerkt, in een wereld waar de werkelijkheid een illusie is, en de illusie de meest intense werkelijkheid is. Een wereld waarin je wegdroomt en meeleeft met een volk dat dagelijks in de schaduwzijde leeft van de verhalen tijdens het wayang-schaduwspel van werkelijkheid en fictie.

Het begon allemaal in Singapore waar ik in januari 1980 aankwam op uitnodiging van een vriend. Overal heerste een drukte van je welste. Iedereen was altijd bezig en het leek alsof ik in een grote mierenkolonie van mensen terecht gekomen was. Plots stond de wereld op zijn kop. Je verliest het noorden want er is geen enkel herkenningspunt meer. Je gaat bijna twijfelen of je er zelf wel bent. Of je niet droomt. Je bent verrukt over al dat nieuwe, maar het overvalt je als een lawine. Nooit eerder meegemaakt. De eerste dagen loop je er wat verdwaasd bij. Je kijkt je ogen uit je kop. Je snuift overal nieuwe geuren. Je ziet enkel nieuwe kleuren want het licht is hier niet zoals bij ons in het noorden. Nee, het licht is veel brutaler, zoals alles veel directer is. Je overvalt.

Je begrijpt geen woord van hun Chinees, Maleis of Indisch en hun Engels is al even beroerd. Je krijgt een andere naam. Je draagt nieuwe kleren. Je eet ander voedsel. Rijst en noedels worden de hoofdschotel. Brood en aardappelen zijn verdwenen. Enkel de frieten bij MacDonalds zijn dezelfde. Je bent er maar je bent er ook niet. Dat zal nog maanden, ja zelfs jaren duren. Het is alsof de hitte je hersenen laat smelten en je als een zwak dwaallichtje verder leeft... opnieuw op zoek naar jezelf.

Fictie of werkelijkheid... je weet het niet meer. Je ondergaat...