Laten we het es over godsdienst hebben...
Die gedachte raasde als een lopend vuurtje door mijn gedachten, nadat ik, in een film, deze woorden hoorde: "Er zijn te veel godsdiensten die ons leren om mekaar te haten, en te weinig die ons leren om van mekaar te houden". Ik stond er even bij stil, maar toen kwam de machine op gang.
Waarom, zo vroeg ik me af, moeten godsdiensten ons leiden met allerlei vaste regels, na te komen verplichtingen enz... Waarom hebben ze allemaal een soort inwijdingsritueel zoals gedoopt worden, zich laten besnijden en andere uitgekiende rituelen... Waarom hebben zij huizen, kerken en synagogen die mooier en weelderiger zijn dan de meeste openbare gebouwen... Waarom... Waarom... De lijst werd te lang en dus begon ik naar voorbeelden te zoeken.
Onze paus -ja natuurlijk ben ik katholiek opgebracht- , die bij zijn priesterwijding een gelofte aflegde van eeuwige armoede, leeft in zijn eigen Vaticaanstad tussen de grootste rijkdommen en preekt de armoede... aan ons, aan jullie, aan mij, aan arme Chilenen enz... Moest die nu es zo katholiek willen zijn om al zijn overbodige rijkdom weg te schenken aan mensen die het best kunnen gebruiken, zou hij dan niet al een klein beetje geloofwaardiger worden... maw schoenmaker blijf bij je leest. En ik dacht aan vroeger hoe onze kerkleiders eisten dat die heidense Turken moesten worden uitgeroeid -in de naam van god* nog wel, en dat nu diezelfde Oosterse andersgelovigen ons een broodje bakken van hetzelfde deeg... Moest ik een radicale Moslimleider zijn dan zou ik mijn volgelingen de opdracht geven om op de eerste plaats het Vaticaan in brand te steken en niet de auto's in Parijs. Of alle kerken in de plaats van gezellige restaurantjes en dancings enz... (Ik hoop hierbij natuurlijk dat ik niemand op gedachten breng die ik zelf niet wil hebben, laat staan zou uitvoeren) - Hetzelfde voor de Moslimleiders die nu wapens kopen in de plaats van voeding en kleding uit te delen.
Het is en 't blijft verwonderlijk hoe, om 't even welke godsdienst, ons regels oplegt, ons verplichtingen laat nakomen terwijl God niets van me verlangt, me geen enkele regel oplegt alhoewel Hij/Zij misschien niet altijd akkoord is met wat ik doe, maar dan is Zijn/Haar Liefde zo groot dat Hij/Zij weet dat ik nog veel moet leren en de weg naar overal bezaaid is met struikelstenen... Mooi excuus om af en toe es goe mijn gedacht te doen sè) Met andere woorden... Wat is God, of Allah, of Jehova voor mij? Een boeman of een liefdevol wezen? Ik betrouw er op dat ik mag kiezen en... misschien heb ik wel geen keuze en is God dat allemaal...  *(Ik schrijf hier de naam van God met een kleine letter - voor de aandachtige lezer)