De meeste mensen zijn op zoek. Op zoek naar geluk, of op zoek naar geld, of een goede relatie; elk is op zoek naar iets. Het feit dat we ergens naar op zoek zijn betekent dat we het niet hebben en er naar verlangen, waarbij ik me afvraag hoe je zo erg kan verlangen naar iets wat je niet kent, want hetgeen je bvb over geluk weet is wat een ander er over vertelt, maw zijn/haar geluk dus. Of geld. De meeste mensen hebben er altijd te kort. Nooit genoeg. En dus willen ze meer. Geld laat je toe om comfortabel te leven, maar niets is zo onbestendig in zijn waarde. Als herfstbladeren aan de bomen. Met een sterke windvlaag (beurscrash) is alles weg. Materie: het vergankelijke, onbestendige deel van ons leven.
    Voor sommigen is het duidelijk waarnaar ze op zoek zijn. Ze schijnen precies te weten wat ze willen en ze gaan er voor. Ik daarentegen heb me altijd laten leiden door de omstandigheden. Ik ben dus ook nooit echt op zoek geweest naar geluk of zo. Wel naar mezelf. Ik was voortdurend op zoek naar mezelf, maar telkens kwam ik twee stappen te kort. Ik heb me 'zelf' altijd achterna gelopen.
    Ik ben nooit op zoek geweest naar geluk. Voor mij was het meedrijven op de gebeurtenissen van elke dag het meest eenvoudige geluk dat er was. Toch was ik, ergens diep in me zelf, ervan overtuigd dat er meer moest zijn dan dat simpele geluk. Iets hoger. Ongrijpbaar nog. En ik ging op zoek naar God. En niettegenstaande ik Hem regelmatig tegenkwam in mensen en dingen kreeg ik nooit rechtstreeks contact. God was ongrijpbaar. Te groot voor mij, kleine 'zelf'.
    God vind je niet. God verbergt zich ook niet. God komt zelf naar je toe, of je Hem zoekt of niet, of je Hem aanvaardt of niet. God komt naar jou. En God kwam ook tot mij. Zoals ik al zei, in de meest simpele dingen. In een mooie bloem, of het klaterende lied van een vogel, de parelende glimlach in het oog van een jonge vrouw of het dartele spel van kinderen. God kwam ook in mijn dromen. God kwam in het samenlopen van omstandigheden, en ik ben er heel zeker van dat Hij meerdere keren in mijn leven de omstandigheden heeft gebruikt om me te laten doen wat voor mij uitgestippeld was door Hem, en wat achteraf gezien ook het beste leek te zijn geweest, voor mij. Ik weet dus dat Hij er is, maar toch krijg ik er geen vat op. Dus ben ik ook daarmee gestopt. Als God me nodig heeft dan regelt Hij wel dat ik doe wat Hij weet dat goed is. Ik lig in Zijn Hand.