Geboorte van de Ziel

Ik herinner me nog zeer duidelijk mijn examen van theologie. Samen met nog een paar slachtoffers stond ik zenuwachtig draaiend te wachten in de lange gang van het college. Toen het mijn beurt was, ik de hoge, eiken deur bij de zware koperen klink voorzichtig openduwde, stond ik in een grote open zaal. Ik knipperde met mijn ogen tegen het zonlicht dat weerkaatste in de goed onderhouden en glanzende parketvloer. Even maar.
Helemaal achteraan, op een afstand van zeker twintig meter stond een lange, solide eiken tafel waaraan vijf zeer eerbiedwaardige geestelijke heren hadden plaatsgenomen. Op zware eiken stoelen met hoge rugleuning. Ze droegen lange, zwarte kleden met paarse knoopjes afgezet en versierd met een zware (ik dacht) gouden ketting waaraan een groot kruis hen laag op de borst hing. Een van hen moest mijn professor zijn. Je moet weten dat ik hem nooit eerder had ontmoet, eenvoudigweg omdat ik nog nooit een van zijn lessen had bijgewoond, en ik vroeg me angstig af wie van hen mijn prof kon zijn... En om alle misverstanden te vermijden, ik stond nog altijd bij de deur, sprak ik met luide stem: "Mijn naam is Van Nieuwenhove..." waarbij slechts twee of drie van hen even opkeken.
Toen sprak een van hen,: "Jij bent dus vanieuwenhove...!!!??!!!" -  Hij sprak mijn naam zonder hoofdletters, en heel duidelijk voelde ik lichte spot, een vraagteken of ik wel de 'echte' was, en een tikkeltje waardering voor mijn durf...
"U bent dus mijn Heer Professor" richtte ik mij tot hem, zoveel mogelijk respect en onderdanigheid in mijn stem leggend... "aangenaam U te leren kennen..."
Ik verwachtte een uitbrander maar zag spotlichtjes twinkelen in zijn rechteroog... Hij rechtte zijn rug en zijn handen in een godsvruchtig gebaar samenvouwend sprak hij tot mij: "Ik zal het je dus niet te moeilijk maken, en daarom, -hij pauzeerde even- zeg je maar een "Onze Vader".
"Onze Vader, die in de...."  -- Ik keek hem recht in de lachende ogen, en vroeg hem op de man af: "Als je het dan toch makkelijk voor me wil maken, kan ik het misschien moeilijk maken voor U... als U me toestaat tenminste? Ik heb namelijk een probleempje... een vraag waar ik niet uitkom"
Ik voelde dat ik terrein won, dat hij, mijn prof, bereid was in te gaan op mijn verleidelijk aanbod, maar voorzichtigheidshalve keek hij toch maar even naar zijn collega's, en omdat niemand veto reageerde keek hij weer naar me, nu met ogen waarin blije verwachting lag verborgen. Ik voelde dat ik aan de winnende hand was en liet hem niet de kans om iets te zeggen, : "Mag ik voorzichtig voorstellen dat ik, als beloning voor mijn initiatief, toch minstens een acht of een negen krijg als niemand van U mijn vraag kan beantwoorden, en minstens een zes als dat wel zou gebeuren...?"
Plots toonde elk van de vijf hoge heren belangstelling, en na een kort en gefluisterd overleg, knikte mijn prof goedkeurend, blij als ze waren met deze afwisseling.
"Mijn vraag is deze" zei ik, "Wanneer exact, en volgens de katholieke kerk, komt de ziel in het kind...?"
-
Er was stilte. Konden deze hooggeleerde heren mijn vraag niet beantwoorden...? Kun jij...?
Voor mij speelt het nu geen rol meer, want ik ben al lang niet meer katholiek, en of ik het juiste tijdstip ken of niet verandert niets aan het feit dat ik een ziel heb... Veronderstel dat ik het persé toch wil weten, dan is de volgende vraag waarschijnlijk: "Wanneer exact zal mijn ziel mijn lichaam verlaten ?"
Nu weet ik dat dit naast en voorbij de essentie van het leven ligt, maar toentertijd  heb ik er toch een mooie zeven mee verdiend... niet slecht, vind je niet...

GEBOORTE
          Mijn Leven is   Verhaal 1  verhaal 2  Levensverhaal   Geboorte van de ziel