Herinneringen

Ik heb de mooiste herinneringen die een mens zich kan wensen, niettegenstaande 1 jaar na mijn geboorte de 2de wereldoorlog uitbrak en mijn vader pas 1 jaar en 5 weken was overleden. Ons moeder was een sterke vrouw en vervulde tegelijkertijd haar rol van vader en moeder met glans.
De oorlog was een feest. Een vuurwerk met vallende sterren, en vooral de bevrijding maakte ons dronken van vreugde.
Toen waren er ook nog winters. Zo herinner ik me duidelijk het gekraak van de hard gevroren aarde onder onze voeten toen we begin november naar het kerkhof het graf van onze pa en broertjes gingen groeten. Nu is het vaak januari en we hebben nog geen sneeuw gezien.
Ik ging ook heel graag naar school. Vanaf het 4de studiejaar mocht ik, onder de veilige vleugels van mijn 4 jaar oudere broer mee naar het college. Samen op het internaat, waar ik er telkens in slaagde zijn zorgzaam gespaarde chocolade af te dwingen door zo hard mijn keel open te zetten waardoor de subregent het gordijn van onze chambrette opentrok en zei: "Moet ge da baaske zo plagen...!"
En onze veldtochten telkens we naar huis mochten. We woonden slechts zo'n 5 km. van het college en mijn broer op kop trokken we door de velden, plukten en aten we rapen, jaagden we achter alles wat bewoog, vogels en konijnen... maar het liefst van al was ik nog gestraft. Dan mocht ik niet mee naar huis, wat voor de meesten een erg zware straf was maar voor mij een feest. Want ik had het hele college voor mezelf. Ik speelde op het orgel in de kapel.... Ik had de hele turnzaal voor mij alleen. Ik snuisterde rond in de keuken en opende die grote blinkende vaten waarin soep werd gemaakt of aardappels gekookt. Ik mocht trouwens mee-eten met de leraars en dat was veel lekkerder dan wat we normaal als internen op ons bord kregen. Met andere woorden, elke straf was een feest... een weekend lang groot feest. Want de zorgen waren -weer eens- voor mijn broer, die nu het dubbele proviand aan chocolade enz moest dragen. Hij is dan ook heel sterk geworden.
Toen kwam de normaalschool en met mijn diploma op zak moest ik mijn legerplicht vervullen in Duitsland omdat ik geen officier wilde worden. Of ik daarna 'man' ben geworden zoals men ons wilde wijsmaken is weer een ander verhaal... Ik twijfel er nu nog vaak aan of ik ooit wel 'volwassen' ben geworden, wat dat ook moge betekenen of inhoudt... 't zal me een zorg wezen.
Het Leven heeft voorrang, en...  kinderen hebben geen remmen.

Mijn Jeugd  Dagen van   Herinneringen   Schooltijd