mijn Spirituele Zoektocht

Als je 40 wordt zegt men: "dat is het keren van de jaren", en die volkswijsheid houdt veel waarheid in, want voor velen onder ons, en zeker voor mij, was dit een grote ommekeer in mijn leven.
Het was alsof ik me plots bewust werd -waar ben ik in Gods naam mee bezig?- Ik had me laten leiden door de principes van mijn ouders, mijn opvoeders, mijn omgeving en noem maar op. Ik vond dat het tijd werd om zelf de touwtjes in handen te nemen. En als je een beetje meegaand bent krijg je hulp uit de minst verwachte hoek. Mijn vrouw hielp mij een beetje -of was het mijn beschermengel die haar aanzette om mij ervan te overtuigen dat we naar Singapore zouden verhuizen. Met 3 kinderen vertrokken we. Na 1 jaar  keerde zij terug naar België, volledig tegen de gemaakte afspraak in. Ik bleef, gebonden door werk en zakelijke verplichtingen. En dat is waarschijnlijk het allerbeste wat me ooit is overkomen. God zij dank. Dank zij haar beslissing zijn we gegaan en heeft ze mij, door haar vertrek, ongewild de mogelijkheid gegeven om zoveel gelukkige jaren in Java, Indonesië, te mogen leven en werken. Onder en tussen de Javanen; het zachtste en meest beminnelijke volk dat ik ooit ontmoet heb en ken.
Als Jezus ergens op vakantie gaat, zal Hij zeker Java kiezen. Want door de grote zachtmoedigheid en nederige dienstbaarheid van de Javanen leerde ik Hem kennen. God zij dank.
Ik leerde zelf nederig worden. Ik leerde dienen. Jezus werd en is mijn 'Grote Vriend en Broer'.